De kandidaat

‘Het spijt me’, had de kandidaat gezegd. ‘Ik was graag naar uw programma gekomen, maar het kan niet.’ De beroemde tv-presentator had hem verbaasd aangekeken. Politici wilden altijd in zijn programma optreden, zeker in verkiezingstijd. Maar deze niet. ‘Intrigerend’, dacht de presentator. ‘Leg uit, waarom niet?’

‘Mijn politieke partij is nauwelijks twee maanden oud. Ik heb wel wat ideeën en plannetjes, maar nog steeds geen verkiezingsprogramma Dat wilde ik wel schrijven, maar er kwam telkens iets tussen. De tijd vloog om en voor ik het .wist zaten we vlak voor de verkiezingen.’ Met wanhoop in zijn stem: ‘Ik heb nog steeds geen programma!’

‘Dat is niet erg’, suste de presentator. Ik stel wat vragen, u geeft antwoord. Daar is geen dik programma voor nodig. ‘Nee’, zei de kandidaat, nu opeens heel stellig. ‘Ik heb beloofd het anders te doen. Op inhoud. Nieuwe politiek. Een nieuw contract. Transparant zijn. Altijd eerlijk en helder. Onmogelijk om dan in een tv-show te gaan zitten voordat ik mijn uitgewerkte plannen aan de kiezers heb gepresenteerd. Ik zou een modderfiguur slaan. Dus ik kom niet. Het spijt me, Twan.’

FD