Science of fiction

Ik las een sciencefictionverhaal waarin wetenschappers de deur naar een hogere dimensie ontdekken. Al snel is er een slimme ondernemer die denkt: zet op elke fabrieksschoorsteen zo’n deur en pomp de CO2 die vierde dimensie in. Klimaatprobleem? Opgelost!

Briljant idee, maar natuurlijk loopt het uiteindelijk mis. Want elke schrijver weet: de industrieel met een slim plannetje, dat is de schurk van elk verhaal. Boontje moet om zijn loontje komen, daar houdt de lezer van.

Die emotie overheerst ook in de echte wereld, nu de industrie op het punt staat CO2 in oude gasvelden onder de zeebodem te pompen. Met subsidie nog wel! De vervuiler wordt beloond, vindt de milieubeweging. En de utopie van een wereld zonder schoorstenen, industrie en kwaaie kapitalisten lijkt verder weg dan ooit.

Ondertussen laat de echte science keer op keer zien dat in elk scenario waarbij de doelen van Parijs wordt gehaald, CO2-opslag een cruciale rol speelt. Het idee dat een snelle energietransitie mogelijk is met alleen maar wind en zon, geproduceerd door fluisterstille molens en onzichtbare zonneweides, juist dat is pure fictie.

FD