Vanuit dit universum reisde ik door het multiversum, voor een bezoekje aan Nederland in een parallelle werkelijkheid. Bijna alles was hetzelfde, behalve dat daar de nareis-op-nareis-cijfers wél op tijd bekend waren, zodat de kabinetscrisis van 2023 met een sisser was afgelopen.
Het was een prettig Nederland. De asielinstroom was, net als in onze werkelijkheid, gedaald, waardoor de VVD succes kon claimen. Dankzij de spreidingswet had de parallelle staatsecretaris Van der Burg het opvangprobleem onder controle gekregen. Omvolkingstheoretici stonden met de mond vol tanden.
De boeren hadden het zo druk met verdelen van de miljarden uit het niet wegbezuinigde stikstoffonds, dat de trekkers van de snelweg bleven. Met de vierde ronde van het Groeifonds werden nieuwe, innovatieve sectoren gestart. Frans Timmermans was in Brussel gebleven en had voorkomen dat zijn Green Deal werd uitgekleed.
Ook in dát Nederland vertrok Rutte naar de Navo. Zijn opvolger, de bij de carnavalsvereniging weggeplukte Klaas Dijkhoff, gaf het kabinet nieuw elan en stabiliteit.
Toen werd ik terug gezapt naar onze realiteit. Ik wilde niet. Maar het moest.